René Magritte – 1948 (La Période Vache)

Le Crime du Pape (The Pope's Crime), 1948

Vlak na de Tweede Wereldoorlog werd René Magritte uitgenodigd voor een solo-tentoonstelling in Parijs. Voor deze tentoonstelling maakte Magritte in een korte tijd zo’n dertig schilderijen en gouaches, die een vrij onbekende plaats innemen in zijn oeuvre. Geïnspireerd door de fauvisten en kunstenaars als Ensor en Matisse bediende de surrealist zich opeens van een kleurrijk palet en een wilde, haast agressieve manier van schilderen.

Lees de rest van dit bericht »

In the studio

Philip Guston, The Studio, 1969

When you are working everybody is in your studio, the past, your friends, the art world, and above all your own ideas- are all there. But as you continue painting, they start leaving one by one, and you are left completely alone. Then, if you are lucky, even you leave.

(John Cage to Philip Guston)

Uit: Philip Guston (Modern Master Series), Robert Storr, 1986, pag. 63/64

Omar Rodríguez-López en John Frusciante

John Frusciante en Omar Rodriguez-Lopez

Al een aantal jaar volg ik zo’n beetje alles wat John Frusciante (inmiddels weer gestopt bij de Red Hot Chilli Peppers) uitspookt. Ik zou hem graag nog eens live zien, maar vooralsnog verkiest Frusciante eerder de afzondering, zo lijkt het. Ik stel me zo voor dat hij in zijn vast en zeker mooi gelegen villa ergens in de heuvels rondom LA alleen of met wat vrienden de hele dag loopt te jammen en zo af en toe nog eens de record-knop indrukt en wat opnames maakt van wat er nu weer uit z’n gitaar rolt.

Lees de rest van dit bericht »

Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra

In The Music Hall Of Williamsburg (NY) was ik laatst bij een optreden van de Canadese band Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra. Een zgn. offshoot van Godspeed! You Black Emperor. Het was een goed optreden en zanger/gitarist/pianist Efrim Menuck troffen we in een uitgelaten, jolige stemming, met grapjes over het nabijgelegen park in het hippe Williamsburg dat hij bestempelde als een “outdoor American Apparel with a lot of Nazi-hairdo’s.” Toch kon ik tijdens het optreden het niet na laten steeds terug te denken aan de enige plaat die ik vaag kende van de groep: He Has Left Us Alone but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… het debuutalbum (toen nog ‘gewoon’ onder de naam A Silver Mt. Zion) dat in mijn herinnering volledig instrumentaal was, blijkbaar irriteerde ik me nu aan de alom-aanwezige, wat zeurderige zangstem van Menuck. Neemt niet weg dat ik blij was herinnerd te worden aan dit eerste album, met blijkbaar toch niet alleen maar instrumentale nummers. Luister en ……. |. (<- knipperend balkje)

Lees de rest van dit bericht »

ARTSCHOOL/UK, Cell Project Space, Londen

ARTSCHOOL/UK, discussie met Klega, maandag 12 april.

The art of tomorrow will be a collective treasure or it will not be art at all. (Victor Vasarely)

Afgelopen maand was ik een van de deelnemers aan het project ARTSCHOOL/UK, een iniatief van John Reardon in samenwerking met Sabine Hagmann en Johannes Maier. ARTSCHOOL/UK
(Phase 1) vond plaats in Cell Project Space, Londen en werd gepresenteerd als zowel een kunstproject als een tijdelijke ‘school’. “We don’t know what artists need to know, to do what they do” een uitspraak van John Reardon die ik terugvond in mijn wat warrige aantekeningen, vat de beweegreden van de initiators wel zo’n beetje samen.

Lees de rest van dit bericht »

No, no, no – Ad Reinhardt

Pagina uit 'Art as Art. The Selected Writings of Ad Reinhardt'

Een van m’n favoriete boeken om een beetje doelloos doorheen te bladeren is ‘Art as Art, The Selected Writings of Ad Reinhardt’, daarin veel ‘regels’ en opsommingen over zijn ‘Black Paintings’, andere kunstenaars en de schilderkunst in het algemeen. Opvallend zijn het aantal ‘negatieve’, ‘ontkennende’ lijstjes, over wat volgens Reinhardt de (schilder)kunst bijvoorbeeld vooral allemaal niet moet zijn. Als je ze uit hun context haalt en los bekijkt zijn ze eigenlijk nog steeds relevant, veelzeggend en grappig, een soort gedichtjes bijna. Al zou Ad Reinhardt het nooit zo willen noemen, hij had een bloedhekel aan het ‘poëtische’ in de kunst.

Lees de rest van dit bericht »

Someone else with my fingerprints

Meg Cranston, ‘Someone else with my fingerprints’, 1991

Inmiddels alweer een tijdje terug gezien, maar een mooie presentatie in de Hamburger Bahnhof vond ik de installatie ‘Someone else with my fingerprints’. Een variatie op de gelijknamige tentoonstelling die al in 1997 te zien was bij David Zwirner, New York, samengesteld door de Duitse fotografie-verzamelaar Wilhelm Schürmann.

Lees de rest van dit bericht »

Wo ist der wind, wenn er nicht weht? – Kunstverein Hamburg

Ad Reinhardt, detail uit 'How to Look at Modern Art in America' (1961)

Voor de uitgebreide tentoonstelling ‘Wo ist der wind, wenn er nicht weht? – Politieke beeldverhalen van Albrecht Dürer tot Art Spiegelman’, kozen de curators van Kunstverein Hamburg voor een vrij provocerende opstelling, series van prenten of strips zijn soms tot aan het plafond als grafische elementen in de ruimte gepresenteerd.

Lees de rest van dit bericht »

Non-Solo Show, Non-Group Show

Overzicht Non-Solo Show, Non-Group Show

In Kunsthalle Zürich bezocht ik vorige week een tentoonstelling die leek in te gaan op de vragen die Ruchama stelt in een vorige post. Die ingaat op zowel het individuele als het collectieve binnen een groepstentoonstelling. Die, in ieder geval, de vragen die een groepshow met zich meebrengt onderzoekt. Een theoretisch uitgangspunt, maar verwezenlijkt door een groep kunstenaars.

De tentoonstelling komt voort uit een eerder project van kunstenaar Ei Arakawa, waarin hij andere kunstenaars uitnodigde samen te werken, binnen zijn ‘solo’-tentoonstelling. In de Kunsthalle Zürich nodigde Ei Arakawa vier kunstenaars uit, samen een presentatie te maken: Nikolas Gambaroff, Nick Maus, Nora Schultz en Kerstin Brätsch (die op haar beurt weer samenwerkt met Adele Röder in: DAS INSTITUT). Daarnaast werden Klara Liden, Carissa Rodriguez en Nora Schultz uitgenodigd om ‘individuele projecten’ te laten zien in de setting gecreëerd door de andere kunstenaars.

Lees de rest van dit bericht »

Tomoko Kawachi – Daily

Lifting Up, acrylic on canvas, 160x160cm, 2009

About two weeks ago I was just on time to see the exhibition of Tomoko Kawachi (Chiba, Japan, 1974) at Art Singel 100, an unknown (more or less hidden) gallery space to me. It was the first time I saw her work again since we both left the Rijksakademie in 2006. She usually paints big canvases, twice her size at least, but there’s also small sculptures and a big output of drawings that work more or less like a diary. Her work is very powerfull but modest at the same time, mysterious but playfull, probably that’s why it reminds me also of the work of René Daniëls. I emailed Tomoko some questions about the show and last week everyday another question got answered. Sometimes they read like riddles, quite similar to some of her works actually, but by emailing back and forth, Tomoko and I managed to put things together…

Lees de rest van dit bericht »

What would Neil Young do?

Neil Young, circa 1971 (Photo: Henry Diltz)

Just think of me as one you never figured. (Neil Young, ‘Powderfinger’)

Een tijd terug sprak ik met een Engelse curator die zo ondersteboven was van Neil Young’s (authorized) biografie door Jimmy McDonough: ‘Shakey’, dat hij het boek als verplichte kost wilde voorschrijven aan zijn studenten. Zo’n aanbeveling maakt natuurlijk nieuwsgierig, kleine kans dat ik anders ooit aan het boek was begonnen.

Lees de rest van dit bericht »

Osterholt & Uitentuis in Leeuwarden

Wouter Osterholt en Elke Uitentuis aan het werk in Leeuwarden

Vandaag een dagje Leeuwarden, voor het project Yourspace/Myspace van kunstenaarsiniatief VHDG (Voorheen De Gemeente), waar ik zelf ook een bijdrage aan zal leveren. Aan de rand van de ‘Vrijheidswijk’ trof ik daar op een modderig grasveldje Wouter Osterholt en Elke Uitentuis, druk in de weer met hun bijdrage: ‘Uitspraakronde’, “een project over de inspraak binnen de stedenbouwkundige ontwikkelingen in de Vrijheidswijk.” Zij maakte een bouwbord, waarop al enkele dagen, steeds verschillende uitspraken, gedaan tijdens inspraakrondes omtrent de toekomst van deze probleemwijk, te lezen zijn. Constant worden de quotes op het bord ververst, wat veel interessante gesprekken met buurtbewoners oplevert. Het project is te volgen via het weblog: uitspraakronde.nl

Foto: Wouter Osterholt en Elke Uitentuis

I Am Sitting In A Room – Alvin Lucier

“I Am Sitting In A Room (1969) is one of composer Alvin Lucier’s best known works, featuring Lucier recording himself narrating a text, and then playing the recording back into the room, re-recording it. The new recording is then played back and re-recorded, and this process is repeated. Since all rooms have characteristic resonance or formant frequencies (e.g. different between a large hall and a small room), the effect is that certain frequencies are emphasized as they resonate in the room, until eventually the words become unintelligible, replaced by the pure resonant harmonies and tones of the room itself. The recited text describes this process in action—it begins “I am sitting in a room, different from the one you are in now. I am recording the sound of my speaking voice,” and the rationale, concluding, “I regard this activity not so much as a demonstration of a physical fact, but more as a way to smooth out any irregularities my speech might have,” referring to his own stuttering.” (Source: wikipedia)

http://ubu.artmob.ca/sound/source/Lucier-Alvin_Sitting.mp3

Meiro Koizumi – Melodrama for Men #2

De 'left-overs' na de performance.

De spanning is om te snijden in het lage, benauwde ex-peeskamertje aan de Korsjespoortsteeg nummer 12. Gepaste stilte voor de performance die komen gaat van Meiro Koizumi. In de hoek van het kamertje wacht de kunstenaar met zijn rug naar het publiek om met zijn performance te beginnen. Met wat hout, papier, lampen, beamer, microfoon en twee camera’s is een provisorische set gebouwd. Daarbinnen nog wat props: een kaars, een getekend portret van een vrouw, een Japanse waaier en een hoop bruine klei. Geen lichte kost vanavond: de performance is gebaseerd op de verhalen van Jan Ruff O’Herne, een Nederlandse die met haar familie in Indonesië tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen werd genomen door Japanse soldaten en gedwongen werd tot prostitutie.

Lees de rest van dit bericht »

Young-Hae Chang – Heavy Industries

Voor de tentoonstelling met de onuitspreekbare titel: 0.08014440536499023 ˚WL – 51.52841035161011 ˚NB 4.895009994506836 ˚OL – 52.356377979185666 ˚NB

onderdeel van het tijdelijke tentoonstellingsprogramma van ZINGERpresents in Londen is de website van de galerie overgenomen door Young-Hae Chang – Heavy Industries: www.zingerpresents.net (Te zien tot en met 15 augustus 2009)

Meer Young-Hae Chang – Heavy Industries op: http://www.yhchang.com/