Geplaatst: 8 september 2010 | Auteur: Arnoud | Categorie: cureren, festival, film, fotografie, installatie, politiek | Tags: 8th Gwangju Biennale, André de Dienes, Andy Warhol, Anne Collier, Elaine Sturtevant, Khmer Rouge, Korea, Marilyn Monroe, Massimiliano Gioni, Mike Disfarmer, Nhem Ein, Sherry Levine, Tuol Sleng | Geen reacties »
Biënnale-poster op straat in Gwangju
10,000 Lives, the 8th Gwangju Biennale presents a sprawling investigation of the relationships that bind people to images and images to people. With works by 134 artists—realized between 1901 and 2010, as well as several new commissions—the exhibition is configured as a temporary museum that brings together artworks and cultural artifacts to examine our obsession with images.
Tijdens de opbouwdagen van de Biënnale van Gwangju wordt het thema van de tentoonstelling in de praktijk zichtbaar. Overal staan kunstwerken voor 80% opgesteld en iedereen werkt obsessief om de resterende 20% voor elkaar te krijgen.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 14 juli 2010 | Auteur: Wytske | Categorie: film, installatie, moderne dans, performance, tentoonstelling, video | Tags: Frith Street Gallery, Guggenheim, John Cage, Londen, Merce Cunningham, New York, online, Tacita Dean | 1 reactie »
Tacita Dean, Merce Cunningham performs STILLNESS (in three movements)..., 2007
Tacita Dean werkte afgelopen jaren voor twee grote projecten samen met de invloedrijke Amerikaanse choreograaf Merce Cunningham. De uit 6 projecties opgebouwde presentatie: Merce Cunningham performs STILLNESS (in three movements) to John Cage’s composition 4’33″ with Trevor Carlson, New York City, 28 April 2007 (six performances; six films) is op dit moment nog te zien in het Guggenheim in New York. Tacita Dean benaderde Merce Cunningham voor dit werk met de vraag of hij een choreografie wilde maken en performen op de beroemde compositie 4’33″ van zijn overleden partner John Cage.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 2 juni 2010 | Auteur: Hans | Categorie: film, fotografie, geluid, tentoonstelling | Tags: Buster Keaton, Cedric Price, Centre Pompidou, Coney Island, Dreamland, Falconcity, Las Vegas, Olivo Barbieri, Parijs, Roscoe Arbuckle, Salem Almoosa Enterprise, The Fatty | 1 reactie »
Dreamland, 1904
Ik moest dit weekend in Parijs drie uur wachten op de trein en besloot om naar Centre Pompidou te gaan. Ik wist dat daar de tentoonstelling van Lucian Freud te zien was: L’Atelier. Een prima expositie, maar echt gekeken heb ik niet. Dat had niets te maken met die tentoonstelling – bij het kopen van het kaartje was mijn oog op de naam van een andere tentoonstelling gevallen: Dreamlands. Een tentoonstelling over het menselijk streven naar paradijselijke plekken: Coney Island, Disneyland, Las Vegas, Wereldtentoonstelling Parijs 1855, Dubai, The Truman Show, etc. Dat wilde ik eigenlijk meteen zien, en daardoor werden de prachtige werken van Lucian Freud een verplicht ommetje om te komen waar ik echt wilde zijn: Dreamland.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 12 mei 2010 | Auteur: Marijn | Categorie: film, lezing, performance, tentoonstelling, theorie | Tags: ARTSCHOOL/UK, Cell Project Space, Christian Jankowski, John Reardon, Klega, Londen, Michael-Graig Martin, Oliver Klimpel, Phyllida Barlow, Rainer Ganahl | Geen reacties »
ARTSCHOOL/UK, discussie met Klega, maandag 12 april.
The art of tomorrow will be a collective treasure or it will not be art at all. (Victor Vasarely)
Afgelopen maand was ik een van de deelnemers aan het project ARTSCHOOL/UK, een iniatief van John Reardon in samenwerking met Sabine Hagmann en Johannes Maier. ARTSCHOOL/UK
(Phase 1) vond plaats in Cell Project Space, Londen en werd gepresenteerd als zowel een kunstproject als een tijdelijke ‘school’. “We don’t know what artists need to know, to do what they do” een uitspraak van John Reardon die ik terugvond in mijn wat warrige aantekeningen, vat de beweegreden van de initiators wel zo’n beetje samen.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 10 mei 2010 | Auteur: Nickel | Categorie: cureren, film, fotografie, performance, tentoonstelling, video | Tags: Albert Speer, Deichtorhallen, Freitag, Gordon Matta-Clark, Hamburg, Hamburger Kunsthalle, Julia Stoschek Collection, Marina Abramovic, Museum der Arbeit, Peggy Ahwesh, Shigeru Takato | Geen reacties »
'Bastion' bij brug over de Elbe (nooit gerealiseerd nazi-ontwerp)
Tip. Een paar honderd meter van Hamburg Hbf is de winkel van tassenmaker Freitag, bij wiens filialen je vanaf gisteren gratis een fixed gear bike kunt gebruiken met een handige tas. Helemaal in stijl. ‘Je hebt de première,’ zegt de jongen die me helpt. Ik fiets fluitend weg, totdat ik merk wat het precies inhoudt op een ‘fixie’ te rijden. Als je even stopt met trappen, wordt je er bijna vanaf geslingerd. Door de directe overbrenging moet je voortdurend peddelen. Zo kom je natuurlijk wel ergens.
Mijn fixie
Mijn vederlichte fiets ten spijt is het gevoel dat ik aan twee dagen Hamburg overhoud dat alles er eminent en van zwaar kaliber is – of in elk geval zo wordt gemaakt. Het geldt niet alleen voor de kunst die er getoond wordt, maar ook de manier waarop en de plekken waarin; grote industriële hallen en sarcofaagachtige gebouwen met verdiepingen die ondergronds of met goederenliften aaneengeschakeld zijn. En het geldt voor de geschiedenis van de stad, de industrie, de bruggenbouw. Overal voelde ik me, zoals de Engelsen zeggen,
dwarfed. Maar wat is gewichtigheid, en wat daadwerkelijk ‘van gewicht’?
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 1 mei 2010 | Auteur: Nickel | Categorie: film, theorie | Tags: Agentur, Andy Warhol, Inti Guerrero, Susan Sontag, Tropenmuseum | Geen reacties »
Susan Sontag in Warhol's 'Screen Test' uit 1964 (collectie MoMA)
In de vierde en laatste aflevering van het screening- en discussieprogramma Duet for Cannibals in het Tropentheater werden vier films getoond die je niet iedere dag te zien krijgt. Een daarvan was een speelfilm van Susan Sontag, Duett för kannibaler uit 1969. De 35mm-spoelen waren afkomstig uit het Zweedse filmarchief en hadden naar verluid sinds de eerste vertoning in 1969 in de opslag gelegen. En als de befaamde criticus en essayiste zelf een film maakt – ze maakte er vier – wat krijg je dan? Duett för kannibaler deed denken aan het werk van Ingmar Bergman (Persona, 1966) en Alfred Hitchcock (Suspicion, 1941) en op zijn beurt heeft David Lynch er misschien ooit naar gekeken. Het is alleen humoristischer.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 28 maart 2010 | Auteur: Frank | Categorie: film, geluid, moderne dans, muziek, tentoonstelling, video | Tags: Alfredo Jaar, Bill Viola, Brussel, Cynthia Loemij, Eugène Ysaÿe, Galerie Jan Mot, Manon de Boer, Roy Villevoye en Jan Dietvorst | 1 reactie »
Still uit 'Dissonant' van Manon de Boer. Courtesy Jan Mot Galerie
Nooit zal ik mij kunnen ontdoen van de frustratie die ontstaat zodra ik midden in een time-based-art kunstwerk (meestal een film- of videowerk) stap en daardoor geen grip kan krijgen op de contextuele tijd-, plaats- en ruimtebepalingen van het werk. Zelfs als je ongeveer weet wat je te wachten staat, is het toch beter om de film van begin tot eind te zien en liefst ook de duur vooraf te weten, zodat je je tijd en aandacht weloverwogen kunt besteden.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 21 januari 2010 | Auteur: Wytske, Suédy | Categorie: film, fotografie | Tags: August Sander, Das Weisse Band, Michael Haneke | 5 reacties »
Das Weisse Band
“Wit staat voor reinheid en onschuld.”
Das Weisse Band van Michael Haneke is in essentie een ‘Whodunit’. De film opent met een mysterie. Via de ogen van een verteller kijken we terug naar enkele bizarre gebeurtenissen die in zijn dorp plaatsvonden in 1913. De verteller is de leraar van een kleine basisschool in Eichwalde, Duitsland. Het dorp leeft volgens strikte tradities waar de landheer en dominee (religie) regeren. In de film komen de gezinnen van de dominee, de landheer, de dokter (een weduwnaar) en de boer naar voren.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 13 januari 2010 | Auteur: Suédy | Categorie: film | Tags: Dave Eggers, Maurice Sendak, Spike Jonze, Where The Wild Things Are | Geen reacties »
Grrrr. Arghhh. Wraghhhh. Awoooohhh.
Als kind voelde ik me soms geketend in mijn eigen lijf. Dan was ik zo kwaad dat ik zo uit mijn eigen vel kon springen. Maar dat kon helaas niet. Zeker niet als je volwassen bent en dat gevoel je weer bekruipt. Dan houd je je in. Je kan makkelijker relativeren. Helaas. Soms is het namelijk goed om heel hard een wolvenbrul te laten klinken; Awooooh!
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 13 oktober 2009 | Auteur: Wytske | Categorie: documentaire, film, fotografie, tentoonstelling | Tags: Amsterdam, Annet Gelink, Muzi Quawson | 2 reacties »
'The Old Home', 2008-2009
Vorige week bracht ik een bezoek aan de show van Muzi Quawson (1978) die nog tot 17 oktober te bezichtigen is bij Annet Gelink. De show getiteld ‘The Old Home’ toont een gedigitaliseerde 16 mm film van ongeveer een kwartier over een man van middelbare leeftijd, Ivar “Duke” T. Pederson, die een afgezonderd bestaan leidt als cowboy in Glasgow, Northeastern Montana (USA). Twee jaar werkte ze aan deze film, een portret van een outsider in het machtige landschap van Amerika. In de achterruimte van de galerie is daarnaast de dia-show: ‘The Hissing of the Summer Lawns’ te zien, een portret van een doorsnee Amerikaans gezin in Georgia.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 2 september 2009 | Auteur: Nickel | Categorie: documentaire, film, politiek, video | Tags: De Pont, Heart of Darkness, Joseph Conrad, Steve McQueen, Tilburg | Geen reacties »
Still uit 'Gravesend' van Steve McQueen
Ademloos zat ik in De Pont naar Steve McQueens film Gravesend te kijken. Op een enorm scherm met een fenomenale projectiekwaliteit zie je de handen van Congolese arbeiders kleine korreltjes van het metaal coltan uit stenen peuteren. Het geluid van gemakkelijk verbrokkelende klompen steen, kapotgeslagen met stalen gereedschap, hamert in op de toeschouwer. De shots worden afgewisseld met die van steriele gerobotiseerde fabrieken, herinnerend aan 2001: A Space Odyssee.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 5 juni 2009 | Auteur: Suédy | Categorie: film, muziek, video | Tags: MGMT, online, Ray Tintori | Geen reacties »
Ik ben sinds 12 minuten groot fan van het werk van Ray Tintori (New York, 1984). Vóórdat deze magische 12 minuten me overrompelden was ik zonder dat ik het wist al fan van deze regisseur. Zijn psychedelische videoclips voor MGMT (“Time to Pretend” en “Electric Feel” maar ook de laatste clip van The Killers werd geregisseerd door Tintori) brachten bij mij een ware WTF reactie teweeg. Het plaatste de muziek van de electropop band uit New York in een visuele setting precies passend bij de nummers. Het beeld is heerlijk kinderlijk maar toch effectief in het overbrengen van exact de juiste sfeer. Dat klinkt misschien logisch, maar sfeer overbrengen in een door jou bedachte wereld waar alles anders of bizar is zonder dat het aanvoelt als anders of bizar is best moeilijk. Hij bereikt dit door een esthetiek die uniek aanvoelt.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 11 mei 2009 | Auteur: Wytske | Categorie: film | Tags: Mad Men, online, The Carousel | 2 reacties »
Filmstill uit Mad Men
Vanwege het matige televisie klimaat zijn er steeds meer mensen die het heft in eigen handen nemen en op eigen tempo films en televisie-series op dvd kijken. Ook ik heb zo mijn verslaving erbij. Van een vriendin kreeg ik de Amerikaanse televisie serie ‘Mad Men’. De serie speelt zich af in een fictief reclame bureau ‘Sterling Cooper Agency’ aan Madison Avenue in New York City, begin jaren zestig. Het verhaal draait om Don Draper ‘a high-level advertising creative director’ en de mensen uit zijn naaste omgeving.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 9 mei 2009 | Auteur: Gwenneth & Nickel | Categorie: boeken, film, fotografie, geluid, installatie | Tags: Barbara Wien, Berlijn, George Bures Miller, Hamburger Bahnhof, Jan Dibbets, Janet Cardiff, Józef Robakowski, Julian Rosefeldt | 1 reactie »
Achtendertig galeries openen simultaan tijdens het galerieweekend in Berlijn, dat is zonder kunstenaarsinitiatieven en reguliere instituten mee te tellen. Want die zijn ook gewoon open. Je vraagt je af hoe je het moet behappen. Over de uitgestrekte oppervlakte van Berlijns stadsdelen worden verzamelaars in Audi’s A8 met geblindeerde achterramen rondgependeld. Wijzelf vormen een kolonne van twee driedeurs, die al hun wendbaarheid nodig hebben om het overvolle schema in een tijdsbestek van twee uur af te werken. Tien minuten daar, tien minuten hier. Geen tijd voor tekst en uitleg, wel voor handjes schudden en halve literflessen bier. Dit is het Berlijn van nu – verzadigd en inflated tegelijk. Wij zijn op zoek gegaan naar oases in deze kunstwoestijn.
Lees de rest van dit bericht »
Geplaatst: 27 maart 2009 | Auteur: Suédy | Categorie: film | Tags: Arcade Fire, Dave Eggers, Maurice Sendak, online, Spike Jonze, Where The Wild Things Are | 2 reacties »
Als een kind zo blij! De trailer voor ‘Where the Wild Things Are’ is uit. Als je hoort dat één van je lievelingsboeken wordt verfilmd door een bijzondere regisseur, dan ben je blij met iedere kruimel. En dit is er zo één. Het is de langverwachte verfilming van Maurice Sendaks kinderboek, van dezelfde naam, door filmmaker Spike Jonze. Jonze kennen we o.a. van zijn films ‘Being John Malkovich’ (1999) en ‘Adaptation’ (2002). Ook heeft hij een aantal bekende videoclips en commercials op zijn naam staan.
Het boek ‘Where The Wild Things Are’ stamt uit 1963, en de illustraties van Sendak werden indertijd door volwassenen als té beangstigend ervaren voor kinderen. Het gehele boek werd gezien als gevaarlijk. Voornamelijk omdat kinderen toenertijd niet zo benaderd werden door boeken of volwassenen. Iets waar Sendak zich nog steeds bewust van is. De monsters in zijn boeken staan symbool voor ontregelende krachten. In zijn verhalen worden die krachten aangegaan, de personages overmeesteren ze of ze sluiten er soms zelf vriendschappen mee. Zijn personages vinden een manier om met die emoties om te gaan. Alhoewel het boek maar tien regels bevat wordt het door velen gezien als een Amerikaanse klassieker. ‘Where The Wild Things Are’ gaat over Max, een 8-jarige jongen in een wolvenpak. Wanneer hij kattekwaad uithaalt wordt Max door zijn moeder als ‘wild ding’ bestempeld. Hij wordt zonder te eten naar bed gestuurd. Op zijn slaapkamer komt hij in contact met ‘De Wilde Dingen’ die in het bos van zijn verbeelding wonen. Hij blijkt het meest wilde van hen allemaal, en ze bekronen hem tot hun koning. Het boek gaat over verbeelding, over de kracht van dat kindse element om de realiteit een plek te geven in je eigen fantasiewereld. Iets wat sommige volwassenen niet meer kunnen. Alsof ze vergeten zijn dat ook zij ooit ‘Wild Things’ waren.
Lees de rest van dit bericht »
