Dat ene vage concert

Geplaatst: 18 december 2009 | Auteur: Nickel | Categorie: concert, muziek | Tags: In Prism, Polvo, Tivoli, Utrecht | Geen reacties »

Laatst woonde ik een heel vreemd optreden bij, van de band Polvo. Hun geluid wordt vaak aangeduid als math rock, gitaarmuziek “gekarakteriseerd door complexe, a-typische ritmestructuren (zoals onregelmatige pauzes), hoekige melodieën en dissonante akkoorden”. Wat dat ook moge betekenen. Ik had hun laatste album In Prism een aantal keer geluisterd en ik kon er niet de vinger opleggen. Ik vond het mediocre en ongebalanceerd; luisterde er eigenlijk alleen naar omdat ik het niet begreep.

Ik verwachtte niet veel van de opkomst in het Utrechtse Tivoli de Helling, maar de zaal was goed gevuld. De bandleden waren scruffy uitziende, working class Amerikanen die niet geïnteresseerd leken in het behagen van het publiek, eerder in een soort onderlinge jam. Bij het aankondigen van een nummer van het nieuwe album zei een van de gitaristen onverschillig: “Het is hier blijkbaar niet te krijgen. Wie weet zal het ooit aankomen. Op een boot.”

Beide gitaristen zongen om de beurt, zonder een poging te doen om toonvast te klinken. De nummers klonken als een mengeling van psychedelische jaren ’70 hard rock, hedendaagse post rock en sitargepingel op een “ongestemde” elektrische gitaar (een vaak geuite verdenking, zo las ik later). Het leek totaal achteloos, er viel nauwelijks naar te luisteren. We verlieten de zaal terwijl de band nog bezig was met de toegift.

Waarom schrijf ik er dan over? Weet ik ook niet, vandaar dit bastaardstukje. Soms draai je een CD grijs en kun je niet wachten tot de band in kwestie een keer komt optreden. Je gaat naar het concert, wat geweldig kan zijn, en daarna luister je er ineens nooit meer naar. Alsof je het doorziet en het om die reden zijn urgentie verliest. Eerder dit jaar had ik dat bij Andrew Bird en Bonnie ‘Prince’ Billy.

En soms haal je een onbestemde plaat in huis met muziek die je hoogstens duldt, gedoogt. Polvo bijvoorbeeld, of Archer Prewitt. Je zet het op als je even niets anders weet of als het bezoek weg is. Sluiperderwijs neemt het je in beslag. Het is muziek die niet echt in een behoefte voorziet, maar toch wordt gemaakt. Het spookt door je hoofd; je kent de nummers maar ze vallen uiteen in een gefragmenteerde luisterervaring. Als je het zo bekijkt was het concert eigenlijk wel passend. Het beklijft op een of andere manier, je onthoudt het. Dat ene vage concert.

Nummer luisteren: City Birds
Meer info: Merge Records

---