Non-Solo Show, Non-Group Show
Geplaatst: 20 december 2009 | Auteur: Marijn | Categorie: cureren, installatie, schilderkunst, sculptuur, tentoonstelling | Tags: Ei Arakawa, Kerstin Brätsch, Klara Lidén, Kunsthalle Zürich, Nick Maus, Nora Schultz, Zürich | 2 reacties »
Overzicht Non-Solo Show, Non-Group Show
In Kunsthalle Zürich bezocht ik vorige week een tentoonstelling die leek in te gaan op de vragen die Ruchama stelt in een vorige post. Die ingaat op zowel het individuele als het collectieve binnen een groepstentoonstelling. Die, in ieder geval, de vragen die een groepshow met zich meebrengt onderzoekt. Een theoretisch uitgangspunt, maar verwezenlijkt door een groep kunstenaars.
De tentoonstelling komt voort uit een eerder project van kunstenaar Ei Arakawa, waarin hij andere kunstenaars uitnodigde samen te werken, binnen zijn ‘solo’-tentoonstelling. In de Kunsthalle Zürich nodigde Ei Arakawa vier kunstenaars uit, samen een presentatie te maken: Nikolas Gambaroff, Nick Maus, Nora Schultz en Kerstin Brätsch (die op haar beurt weer samenwerkt met Adele Röder in: DAS INSTITUT). Daarnaast werden Klara Liden, Carissa Rodriguez en Nora Schultz uitgenodigd om ‘individuele projecten’ te laten zien in de setting gecreëerd door de andere kunstenaars.
Uit het persbericht:
“The exhibition at the Kunsthalle Zurich emerges as a cooperative venture between the participating actors and, along with existing individual works, includes objects created on-site, installations and spatial ensembles which, in turn, constitute both individual and collective works. This approach to the production of an exhibition interweaves ideas of Baroque temporary festive architecture with philosophical approaches to new forms of commonality, as formulated, for example by Giorgio Agamben and Simon Critchley. Interdisciplinary avant-garde models and artistic approaches to the negation of concretisations, the marketability of works and individuality, as implemented by groups like Jikken Kobo in Japan in the 1950s, play just as much a role here as the game with rules and chance in the form of the happening, questions about authorship and the reinterpretation of language and content as thematicised by the contemporary information society.”
Behalve dat er onnodig (want geen verdere uitleg) met wat namen van filosofen wordt gestrooid, een interessant uitgangspunt, leek me. Ook omdat de kunstenaars afzonderlijk zich allen bezighouden met het ‘testen’ of onderzoeken van ‘produktie-methoden’: De schilderijen van Kerstin Brätsch, bijvoorbeeld, gaan meer over de handeling, dan over het beeld, de sculpturen van Nora Schultz ontstaan vanuit ‘gevonden voorwerpen’ die pas binnen een tentoonstelling (performatief) een vorm krijgen en ook het werk van Ei Arakawa ontstaat pas binnen een tentoonstellingsruimte, als performance en ruimtelijke installatie. De hele tentoonstelling is gepresenteerd als een gezamenlijke installatie van alle deelnemende kunstenaars en een gedeelte van de installatie is daadwerkelijk als samenwerking tussen verschillende kunstenaars ontstaan.
Kerstin Brätsch, Finishing Corp, 2009
Nora Schultz (detail uit installatie voor 'Non-Solo Show, Non-Group Show)
Performance van Ei Arakawa
Nick Maus, Untitled, 2008
De tentoonstelling als geheel, deed me terugdenken aan de op het eerste gezicht kille installatie van Seth Price die twee jaar geleden in de Kunsthalle te zien was. Veel werk heeft een ‘design’-achtige uitstraling, waardoor ik op een of andere manier me ook wat vluchtiger door de grote ruimtes beweeg. Alsof de details minder belangrijk worden. Toch zijn het juist de details die de werken een menselijke maat geven. Naast de schilderijen van Kerstin Brätsch, maakt vooral het werk van Klara Liden indruk. Ironisch genoeg is haar werk min of meer afgezonderd van de rest van de totaal-installatie. In een kleine achterkamer, draaien twee provisorisch aanelkaar geplakte kartonnen kubusvormen om elkaar heen, een loshangend tape-je dat zachtjes over het tapijt schuurt, zorgt voor een minimale toevoeging aan de dramatische piano-muziek in de ruimte. Het creëert een melancholische, verstilde sfeer, het vertraagt je denken. Op een bepaalde manier is haar werk, met simpele middelen, groter, universeler, dan veel ander werk uit de tentoonstelling, wat toch vooral zichzelf, als kunstwerk, lijkt te bevragen. Misschien is dat jammer aan de tentoonstelling dat zelfs ‘het collectieve’, het samenwerken, samen een tentoonstelling maken, hier eigenlijk ook heel formeel wordt benaderd. Maar aan de andere kant werkt het idee wel, de kunstenaars worden verplicht daadwerkelijk bij te dragen aan de vorm van de tentoonstelling, en zonder rigide gecureerd thema is er toch een mooie samenhang.
De tentoonstelling ‘Non-Solo Show, Non-Group Show’ is nog te zien tot 31 januari 2010.
Meer info over het project op: www.kunsthallezurich.ch
Overzicht 'Non-Solo Show, Non Group Show'
De do it your self fluxus mentaliteit lijkt me inderdaad een alternatief voor de prima donna houding. Het maken van een expositie als performance/happening heeft het voordeel dat de kunstenaars in ieder geval op de een of andere manier aanwezig moeten zijn. Ik denk dat dit vooral belangrijk is in een tijd waarin alles op te sturen en zowel 2D als 3D uit te printen is. Waarom zouden we anders nog fysieke dingen maken?
Interessant Marijn.