Hond, gevolgd door een vork vastgehouden door een jongen in een wolvenpak.

Geplaatst: 13 januari 2010 | Auteur: Suédy | Categorie: film | Tags: Dave Eggers, Maurice Sendak, Spike Jonze, Where The Wild Things Are | Geen reacties »

Grrrr. Arghhh. Wraghhhh. Awoooohhh.

Als kind voelde ik me soms geketend in mijn eigen lijf. Dan was ik zo kwaad dat ik zo uit mijn eigen vel kon springen. Maar dat kon helaas niet. Zeker niet als je volwassen bent en dat gevoel je weer bekruipt. Dan houd je je in. Je kan makkelijker relativeren. Helaas. Soms is het namelijk goed om heel hard een wolvenbrul te laten klinken; Awooooh!

Die irrationele (pre-)puberale woede is ook de woede van Max in Spike Jonze’s ‘Where The Wild Things Are’. De film waar velen al lang op wachten en waar sommigen onder ons, ter invulling van de ellendige wachttijd, al eerder over schreven. http://www.endlesslowlands.nl/?p=1437

Max (Max Records) is boos. Hij kan zijn frustratie niet langer inhouden en uit zich ietwat onhandig tegenover zijn moeder (Catherine Keener) die hem het liefst in zijn kamer op zou willen sluiten, geen avondeten. Max vlucht echter uit het huis en verkiest zijn fantasie wereld tegenover de echte wereld. In zijn fantasie wereld mag namelijk alles, alles is mogelijk. Daar kun je varen, over de woeste zee naar een land waar je brulkreet aanzet tot vrolijke anarchie.

De film, naar het boek van Maurice Sendak en een scenario van Dave Eggers en Spike Jonze, is een innemende kijk op hoe kinderen elementen van hun dagelijkse leven verwerken in hun kinderspel. Vroeger liet ik mijn Barbie spelen met de He-man pop van mijn broer. Dit tot zijn afgrijzen. Maar Barbie kon na hun huwelijk net zo snel weer met haar paard in haar roze cabrio stappen omdat ze te laat was voor duikbootles. Zulke banale verhaallijnen komen in de film tot leven in irrationele kinderlogica. Max ontmoet bijzondere elementen van zijn leven in de wezens levend in het woeste landschap en sluit al snel vriendschap met ze. Maar dat altijd je zin krijgen gepaard gaat met grote verantwoordelijkheid begrijpt Max pas geleidelijk aan. Eerst ‘Bob and Terry’ ontmoeten.

Het is een prachtige en (gevoelige, hilarische, avontuurlijke, banale, slimme) innemende film waarbij je je ogen uit kunt kijken. Max Records vergeef je dankzij zijn snoet alles. Zijn moeder kan ook niet anders. En zoals in een echte ‘coming of age story’ heeft Max een wijze les geleerd bij The Wild things; Wolvenpak hoeft zelfs na meermalen rollen bollen met de beesten niet in de was!

There is one in all of us.

---