Tacita Dean, Merce Cunningham performs STILLNESS (in three movements)..., 2007
Tacita Dean werkte afgelopen jaren voor twee grote projecten samen met de invloedrijke Amerikaanse choreograaf Merce Cunningham. De uit 6 projecties opgebouwde presentatie: Merce Cunningham performs STILLNESS (in three movements) to John Cage’s composition 4’33″ with Trevor Carlson, New York City, 28 April 2007 (six performances; six films) is op dit moment nog te zien in het Guggenheim in New York. Tacita Dean benaderde Merce Cunningham voor dit werk met de vraag of hij een choreografie wilde maken en performen op de beroemde compositie 4’33″ van zijn overleden partner John Cage.
Al een aantal jaar volg ik zo’n beetje alles wat John Frusciante (inmiddels weer gestopt bij de Red Hot Chilli Peppers) uitspookt. Ik zou hem graag nog eens live zien, maar vooralsnog verkiest Frusciante eerder de afzondering, zo lijkt het. Ik stel me zo voor dat hij in zijn vast en zeker mooi gelegen villa ergens in de heuvels rondom LA alleen of met wat vrienden de hele dag loopt te jammen en zo af en toe nog eens de record-knop indrukt en wat opnames maakt van wat er nu weer uit z’n gitaar rolt.
Het alweer een tijd geleden dat ik in de Paradiso naar de Fleet Foxes ben geweest. Een onvergetelijke avond. Vooral het moment dat Robin Pecknold, leadzanger van de band, in zijn eentje voor aan het podium gaat staan en zonder versterking een lied begint te zingen de zaal in.
Just think of me as one you never figured. (Neil Young, ‘Powderfinger’)
Een tijd terug sprak ik met een Engelse curator die zo ondersteboven was van Neil Young’s (authorized) biografie door Jimmy McDonough: ‘Shakey’, dat hij het boek als verplichte kost wilde voorschrijven aan zijn studenten. Zo’n aanbeveling maakt natuurlijk nieuwsgierig, kleine kans dat ik anders ooit aan het boek was begonnen.
Tomáš Džadoň, ‘Super Flat / Super plocha’, polyutethanen houten balken, stalen constructie, elektrische motor, 400 x 300 cm, 2007
Het is niet de referentie naar de verdwijning van post-socialistische architectuur, waar het werk van Tomáš Džadoň (1981, Slowakije) vaak over gaat, wat mij intrigeert aan dit werk. Het is niet de boodschap van een omgeving die verandert zonder dat je werkelijk de verandering hebt opgemerkt, niet de uitbeelding van de overgangsperiode in voormalige Oostblok landen, de verdwijning van een bepaalde periode. Het is niet de ongewilde veranderingen in een politiek systeem waar je geen grip op lijkt te hebben, wat ik zoek in dit werk. Of de controle op de uitkomsten van een overgangsperiode, waarin het voornaamste uitgangspunt bij de oprichting van de nieuwe maatschappij, waarop de samenleving in feite zal berusten, er een zou moeten zijn van gelijkheid van onderlinge verhoudingen, vrijheid en onafhankelijkheid; een uitgangspunt waaraan in geen geval mee gerommeld mag worden. En als dat laatste wel het geval is, het verlangen om terug te kijken waar het precies mis ging. Dit is niet wat ik wilde zeggen.
Er is geen binnen en buiten in dit werk, geen interieur, geen veilige ruimte. Dit werk is een grote ontkenning van wat is en wat je ziet. Het werk speelt een spelletje met de kijker. Het is een valse façade die het werkelijke beeld verbergt. Hoewel, wij zien wat er gebeurt. Wij zien hoe de bruine façade verandert in een crèmekleurige façade. Maar de persoon die de deurpost passeert ziet alleen de bruine façade, en treedt voortdurend niemandsland binnen. Alsof iemand iets achter zijn of haar rug verstopt. Als je probeert om de persoon heen te draaien om te kijken wat er verstopt wordt, draait deze persoon plagerig met je mee. Nee, je mag het niet zien. Het is een bevestiging van de nieuwsgierige wens om altijd te willen weten wat er zich achter de façade afspeelt, wat er zich afspeelt in de wereld als je slaapt of als je geen krant, tv of internet tot je beschikking hebt.
“I Am Sitting In A Room (1969) is one of composer Alvin Lucier’s best known works, featuring Lucier recording himself narrating a text, and then playing the recording back into the room, re-recording it. The new recording is then played back and re-recorded, and this process is repeated. Since all rooms have characteristic resonance or formant frequencies (e.g. different between a large hall and a small room), the effect is that certain frequencies are emphasized as they resonate in the room, until eventually the words become unintelligible, replaced by the pure resonant harmonies and tones of the room itself. The recited text describes this process in action—it begins “I am sitting in a room, different from the one you are in now. I am recording the sound of my speaking voice,” and the rationale, concluding, “I regard this activity not so much as a demonstration of a physical fact, but more as a way to smooth out any irregularities my speech might have,” referring to his own stuttering.” (Source: wikipedia)
Voor de tentoonstelling met de onuitspreekbare titel: 0.08014440536499023 ˚WL – 51.52841035161011 ˚NB4.895009994506836 ˚OL – 52.356377979185666 ˚NB
onderdeel van het tijdelijke tentoonstellingsprogramma van ZINGERpresents in Londen is de website van de galerie overgenomen door Young-Hae Chang – Heavy Industries: www.zingerpresents.net (Te zien tot en met 15 augustus 2009)
Ik ben sinds 12 minuten groot fan van het werk van Ray Tintori (New York, 1984). Vóórdat deze magische 12 minuten me overrompelden was ik zonder dat ik het wist al fan van deze regisseur. Zijn psychedelische videoclips voor MGMT (“Time to Pretend” en “Electric Feel” maar ook de laatste clip van The Killers werd geregisseerd door Tintori) brachten bij mij een ware WTF reactie teweeg. Het plaatste de muziek van de electropop band uit New York in een visuele setting precies passend bij de nummers. Het beeld is heerlijk kinderlijk maar toch effectief in het overbrengen van exact de juiste sfeer. Dat klinkt misschien logisch, maar sfeer overbrengen in een door jou bedachte wereld waar alles anders of bizar is zonder dat het aanvoelt als anders of bizar is best moeilijk. Hij bereikt dit door een esthetiek die uniek aanvoelt.
Vanwege het matige televisie klimaat zijn er steeds meer mensen die het heft in eigen handen nemen en op eigen tempo films en televisie-series op dvd kijken. Ook ik heb zo mijn verslaving erbij. Van een vriendin kreeg ik de Amerikaanse televisie serie ‘Mad Men’. De serie speelt zich af in een fictief reclame bureau ‘Sterling Cooper Agency’ aan Madison Avenue in New York City, begin jaren zestig. Het verhaal draait om Don Draper ‘a high-level advertising creative director’ en de mensen uit zijn naaste omgeving.
The definition of artistic activity occurs, first of all, in the field of distribution. (Marcel Broodthaers)
Seth Price is geïnteresseerd in hoe kunst het ‘normale leven’ kan binnendringen. Hoe conceptuele kunst, buiten de muren van een galerie of tentoonstellingsruimte, buiten de veilige grenzen van de ‘kunstwereld’, nog als zodanig werkzaam kan zijn en betekenis kan krijgen. Die vraag is niet nieuw, maar het is interessant omdat deze als uitgangspunt en vanuit een kunstenaarspraktijk wordt gesteld. Het spelen met de verspreiding (dispersion) en het herinterpreteren van (visuele) informatie ís het werk, zou je kunnen zeggen. Uiteindelijk gaat het Seth Price er om hoe betekenis gecreeërd en gemanipuleerd kan worden.
Als een kind zo blij! De trailer voor ‘Where the Wild Things Are’ is uit. Als je hoort dat één van je lievelingsboeken wordt verfilmd door een bijzondere regisseur, dan ben je blij met iedere kruimel. En dit is er zo één. Het is de langverwachte verfilming van Maurice Sendaks kinderboek, van dezelfde naam, door filmmaker Spike Jonze. Jonze kennen we o.a. van zijn films ‘Being John Malkovich’ (1999) en ‘Adaptation’ (2002). Ook heeft hij een aantal bekende videoclips en commercials op zijn naam staan.
Het boek ‘Where The Wild Things Are’ stamt uit 1963, en de illustraties van Sendak werden indertijd door volwassenen als té beangstigend ervaren voor kinderen. Het gehele boek werd gezien als gevaarlijk. Voornamelijk omdat kinderen toenertijd niet zo benaderd werden door boeken of volwassenen. Iets waar Sendak zich nog steeds bewust van is. De monsters in zijn boeken staan symbool voor ontregelende krachten. In zijn verhalen worden die krachten aangegaan, de personages overmeesteren ze of ze sluiten er soms zelf vriendschappen mee. Zijn personages vinden een manier om met die emoties om te gaan. Alhoewel het boek maar tien regels bevat wordt het door velen gezien als een Amerikaanse klassieker. ‘Where The Wild Things Are’ gaat over Max, een 8-jarige jongen in een wolvenpak. Wanneer hij kattekwaad uithaalt wordt Max door zijn moeder als ‘wild ding’ bestempeld. Hij wordt zonder te eten naar bed gestuurd. Op zijn slaapkamer komt hij in contact met ‘De Wilde Dingen’ die in het bos van zijn verbeelding wonen. Hij blijkt het meest wilde van hen allemaal, en ze bekronen hem tot hun koning. Het boek gaat over verbeelding, over de kracht van dat kindse element om de realiteit een plek te geven in je eigen fantasiewereld. Iets wat sommige volwassenen niet meer kunnen. Alsof ze vergeten zijn dat ook zij ooit ‘Wild Things’ waren.
… After lunch, Richter returns to his studio to work into the evening. “I have always been structured,” he explains. ”What has changed is the proportions. Now it is eight hours of paperwork and one of painting.” He claims to waste time — on the house, the garden — although this is hard to believe. ”I go to the studio every day, but I don’t paint every day. I love playing with my architectural models. I love making plans. I could spend my life arranging things. Weeks go by, and I don’t paint until finally I can’t stand it any longer. I get fed up. I almost don’t want to talk about it, because I don’t want to become self-conscious about it, but perhaps I create these little crises as a kind of a secret strategy to push myself. It is a danger to wait around for an idea to occur to you. You have to find the idea.”
Dit stukje komt uit The New York Times, ‘An Artist Beyond Isms’ door Michel Kimmelman. Ik vond het op Daily Routines, een blog over ‘How writers, artists, and other interesting people organize their days’.
Punk Rock: is het onheilspellende openingsnummer van Mogwai’s ‘Come On Die Young’ album, met daarin de stem van Iggy Pop. Het nummer is hier voorzien van de originele footage van het interview op CBC uit 1977: “…I’ll tell you about punk rock. Punk rock is a word used by dilletantes, and err.. and err.., heartless manipulators about music, that takes up the energies, and the bodies, and the hearts and the souls and the time and the minds of young men, who give what they have to it, who give everything they have to it…”
