Dat ene vage concert

Polvo tijdens een optreden | Foto: Ross Grady

Laatst woonde ik een heel vreemd optreden bij, van de band Polvo. Hun geluid wordt vaak aangeduid als math rock, gitaarmuziek “gekarakteriseerd door complexe, a-typische ritmestructuren (zoals onregelmatige pauzes), hoekige melodieën en dissonante akkoorden”. Wat dat ook moge betekenen. Ik had hun laatste album In Prism een aantal keer geluisterd en ik kon er niet de vinger opleggen. Ik vond het mediocre en ongebalanceerd; luisterde er eigenlijk alleen naar omdat ik het niet begreep.

Lees de rest van dit bericht »

De adem van dansers – Rosas op Springdance

Rosas danst Rosas

Een van mijn vroegste herinneringen is dat ik ‘s ochtends in mijn grootouders’ logeerkamer luisterde naar het beieren van de kerklokken. Gespannen probeerde ik te volgen welk patroon de twee bellen volgden. Hoe kon het dat ze allebei een vast ritme volgden, maar dat het samenspel iedere keer anders was, als een voortdurende ineenvlechting? Eens in de zoveel tijd sloegen ze tegelijk, maakten zich vervolgens los van elkaar, en sloegen dan voor héél even volledig afzonderlijk, enzovoorts. Ik heb het gevoel dat er toen een filosofisch besef tot mij doordrong: dat in ieder mens een hang naar structuur leeft, maar dat die structuur slechts schijn is; ervan afhangt hoe je luistert, kijkt — in hoeverre je je zintuigen met haar in lijn brengt.

In de rumoerige zaal van de Utrechtse Stadsschouwburg ontwaar ik gisteren opeens een machinaal geluid dat die herinnering zeer levendig bij mij terugbrengt. De mensen achter mij lijken het nog niet te horen. Het zaallicht brandt nog. Het geluid zwelt aan. Langzaam maar zeker verstomt het praten, onderdrukt door de metalige puls. Het klinkt als een versterkt uurwerk, onontkoombaar. Vier dansers komen op. De laatste tik is zo hard, dat ik een paar rijen achter mij iemand ‘Jezus!’ hoor mompelen. Dan is het doodstil. De vier figuren staan met hun rug naar het publiek, roerloos. Ze leunen naar achteren, steeds verder, verliezen hun evenwicht en vallen synchroon op hun rug.

Lees de rest van dit bericht »

Universal Pattern

Bronmateriaal voor 'Frietzak Compositie 1'

Een belangrijk onderdeel van mijn tentoonstelling in het SMBA afgelopen jaar was de muurschildering ‘Frietzak Compositie 1’, ik koos toen voor dit rode ruit patroon (afkomstig van een frietzak) omdat ik op zoek was naar een ‘betekenisloos’, banaal patroon, dat ik mezelf als het ware ‘eigen’ wilde maken door er de gehele achterwand van het SMBA mee te vullen. Via via hoorde ik later over het project ‘Universal Pattern’ van kunstenares Yvonne Dröge Wendel, dat om dit zelfde rode ruit patroon draait. Het door mij als ‘betekenisloos’ gequalificeerde patroon bleek (hoe kan het ook anders!) juist op de meest uiteenlopende plekken op deze wereld verschillende betekenissen en gebruiken te hebben. Ook over de precieze herkomst van het patroon als (geweven) stof bleek geen duidelijkheid te bestaan. Al sinds 1993 verzameld Yvonne Dröge Wendel informatie over dit patroon, in Nederland ook wel ‘Brabants Bont’ genoemd. In een interview met Maaike Gottschal voor CASCO Projects vertelt ze hierover.
Lees de rest van dit bericht »

Beeldverbod in BAK

Drie sprekers waren uitgenodigd door BAK Utrecht om afgelopen zondag een lezing te houden met als onderwerp het Tweede Gebod – strikt genomen geen gebod maar een verbod, en wel dat op beelden. Hoe verhoudt de beeldende kunst zich tot dit beeldverbod?

Lees de rest van dit bericht »